Boz dağların ardından ulaşılıyor Sivas'ın şirin ilçesi İmranlı'ya. Akşam güneşinin dağlarda oluşturduğu  şekilleri, oynaşan gölgeleri izleyerek geçti yolculuğumuz. İliklerimizi donduran  soğuk havanın etkisi ilçeye vardığımızda gördüğümüz misafirperverlikle yok olup gitti.Yapmacık, zorlama değil, gerçek, samimi bir yakınlıkla karşıladı ve ağırladı İmranlılar bizi.
Dört dağın arasında kurulan ilçe yıllardır farklı mezheplerin ve kültürlerin  kardeşçe bir arada yaşadıkları bir bölge. Doğusunda Refahiye, batısında Zara, güneyinde Divriği, kuzeyinde ise Suşehri ile çevrili. İmranlı ilçesi, tarihi bakımdan uzun bir geçmişe sahip değil. İlk defa kimler tarafından ve ne zaman kurulduğu bilinmemekle beraber 1876 Osmanlı-Rus savaşına kadar küçük bir köy olduğu ve çok az sayıda insan yaşadığı biliniyor. Bu dönemde bölgeye çeşitli yerlerden devlet eliyle göçler yaşanmış. Bugün İmranlı olan arazi satın alınarak onlara verilmiş. Bölgeye ikinci göç hareketi 1911-12 yıllarında yaşanmış.
İmranlı'nın yazılı kaynaklarda geçen ilk ismi Çit Sahrası'dır. Yazar Aziz B. Erdeşir Astrabadi'nin Farsça yazılan Bezm-i Rezm adlı kitabının 494. sahifesinde Çit'den şöyle bahsedilmektedir" Kadı Burhaneddin, Kemah Valisini tedip için Çit Sahrasına indi." "Kadı Burhaneddin ve Devleti" adlı kitabında Doç.Dr.Yaşar Yücel de 143. sayfada aynı konudan bahsetmektedir. Bu bilgilere göre yazılı olarak 1340 yılından beri İmranlı ve çevresi  Çit olarak bilinmektedir. 1877'de Baccı ismi ile Zara'ya bağlı bir nahiye oluyor. 1890'da 2. Abdülhamit döneminde Hamitabat olarak değiştiriliyor, 1911'de Ümraniye ismini alıyor. Daha sonra İmranlı ismi ile 1 Ocak 1948 tarihinde çıkartılan bir kanunla ilçe oldu.